Gepubliceerd in colorfull editie 3 

Wasi

In 2006 dan zul je eens wat zien.
Hebben we de afgelopen jaren in het zuur gezeten en gebeten, nu komt er zoveel zoet op ons af dat de tandartsen overuren moeten maken om onze gebitjes te repareren.
Dat proberen de schrijvers (ja, de schrijvers niet de voorlezeres) van de troonrede ons tenminste voor te spiegelen maar je moet wel erg goed in je vel zitten om het te geloven.
Ik hoor om me heen dat veel mensen houtjes bestellen opdat ze in ieder geval iets hebben om volgend jaar op te bijten.
Maar ik heb vandaag geen zin om mee te gaan met dat pessimisme.
Ik heb besloten om onze bestuurders van nu af aan positief te bekijken zoals ik dat ook met de kinderen heb gedaan;
zodra je weet welke dingen ze niet kunnen moet je vooral de nadruk leggen op wat ze wel kunnen zodat ze gestimuleerd worden en niet in de put zakken.
Volgend jaar zal alles dus beter worden maar dat betekent wel dat we een streep moeten zetten onder wat is geweest.
We zijn toe aan een wasi, een bonte wasi op minstens 60 graden.
We moeten grote schoonmaak houden, opruimen zoals we dat in Suriname altijd eind december deden.
Mijn moeder begon dan als een bezetene te poetsen; de gordijnen werden gewassen of liever nog vernieuwd als het even kon.
Mijn vader ging het huis verven van binnen en van buiten.
Er werd gestofzuigd, nou ja, we hadden geen stofzuiger, maar het stof werd wel verplaatst zodat er meer stof buiten was dan binnen.
Alle kleren werden gewassen, gestreken en versteld en de keuken werd ondersteboven gehaald.
Op 31 december moest alles om 18.00 uur precies spic en span zijn.
Als laatste kwamen de bewoners aan bod; in een grote teil werd kraakhelder water gemengd met bloemen, kruiden en lekkere geurtjes en dan kregen we, terwijl we keurig gekleed in een doek stonden te wachten op onze beurt, een besprenkeling van dit speciaal gemaakte kruidenbad.
Zo konden we met een schone lei, een blanco strafregister, een zuiver geweten en frisse moed het nieuwe jaar binnenwandelen.
Ik weet zeker dat het goed zal komen met ons land als we allemaal dit mooie Surinaamse gebruik zouden overnemen.
Ook als je in een kartonnen doos slaapt kan je die binnenste buiten keren als je dat wilt.
In het oerwoud geven ze hun hangmat in december een extra klopje.
Stel dat alle criminelen in Holland hun eigen draaideur poetsen en ieder ongewenst sujet zijn eigen plaat.
Wat zou dat heerlijk zijn.
Het doet me een beetje aan Sinterklaas denken waarbij men elkaar in speelse dichtvorm toch flink de oren kan wassen.
Onlangs hebben de Spoorwegen nog geprobeerd hun geweten te schonen door spijt te betuigen voor de enkele-reizen in de Tweede Wereldoorlog richting Duitsland.
Maar er zijn littekens en smetjes die zich niet met een enkele spoeling laten uitwissen.
Ja hoor, ik geef het onmiddellijk toe, in Suriname is het ook niet helemaal gelukt met de nationale wasi's.
Dat schijnt te komen doordat er eentje niet heeft meegewerkt, zo zegt men.
Wie dat is, wordt in het midden gelaten of verzwegen of onder het tapijt geveegd en dat is geen goede schoonmaakmethode; daarmee ruim je niet echt op.
Voorwaarde is dat we allemaal meedoen en met allemaal bedoel ik ook allemaal: niemand uitgezonderd ook niet als die koudwatervrees heeft.
Dan kunnen we met recht zeggen: opgeruimd staat netjes.
Want dat is immers waar het in een burgerlijke staat om gaat; dat het netjes staat ....... aan de buitenkant.