Gepubliceerd in colorfull editie 18

Schouderklopje

"Het theaterseizoen is weer begonnen. Na de komkommertijd gluur ik met mijn voeten weer op het podium gepland, door de rode gordijnen. Mijn ding doen. Een verhaal vertellen. Ik geniet er van.

Ook mijn werk op maat is weer begonnen. Zo noem ik de optredens die ik voor organisaties doe. Bedrijfsleven, overheid, zorginstellingen, onderwijs, ik maak een voorstelling van ongeveer 30 minuten speciaal voor die organisatie naar het thema van de gelegenheid.Dat geeft mij weer de gelegenheid om legitiem in het hele land overal mijn neus in te stoppen. Dat kan makkelijk. Mijn neus is daar breed genoeg voor.

Die neus heb ik van kleins af aan steeds verder ontwikkeld. Ik ben namelijk verschrikkelijk nieuwsgierig en bemoeide graag en overal en dan hoor je nog eens wat. Wat ik hoorde briefde ik natuurlijk direct aan mijn moeder door. Waar ik ook een neus voor heb is voor zere plekken. En hoe geweldig is het dat ik betaald wordt om mijn vinger, weliswaar met humor juist daarop te leggen.

Zo mocht ik ook gaan bemoeien bij een korpsdag van de politie. Ze hadden het over dilemma’s en omgangsvormen, kennis van culturen en omgaan met culturen. Verruim je blik en vul je gereedschapskist was het motto! Een hele verandering voor de politie. Maar die pet past ons allemaal.

Jarenlang treed ik al op en eerst was intercultureel de term waarop men mij uitnodigde, toen multicultureel en daarna diversiteit. Multicultureel is nu bijna een vies woord geworden behalve als je het combineert met andere woorden. Met hapjes bijvoorbeeld. Multiculturele hapjes. Of met festival. Dansend uit je dak gaan op wereld muziek. Of met vakmanschap. Multicultureel vakmanschap. En dan te bedenken dat ik deze term voor het eerst hoorde bij diezelfde politie nota bene! Er werd bedoeld veelkleurigheid in jezelf, in je werk en je kunnen verplaatsen in de ander. En nu verspreid ik die term over het hele land. Multicultureel vakmanschap. Zo´n “leuk” woord!

Ook zo’n “leuk” woord vind ik het woord allochtoon. Je hebt ze in allerlei soorten. Je hebt gewone allochtonen,niet westerse allochtonen, anderstalige allochtonen, Limburgse Allochtonen, homo seksuele allochtonen, radicale allochtonen, knuffel allochtonen. En je gewone huis tuin en keuken allochtoon. Die je op Schiphol tegen komt in de schoonmaak. Of de allochtoon die je ramen zeemt. Die je blik verruimt. Glashelder.

Ik ben erg blij dat ik gevraagd wordt om overal mijn neus in te stoppen. Ik moet immers ook mijn hypotheek betalen. Gelukkig heeft men nu absoluut door dat mijn hoofd niet alleen voor “multiculti” staat. Veel vaker gaat het over andere thema´s zoals bezieling hebben in je werk, beter om gaan met klanten of communicatie. Men huurt  mij in of het nu om een fusie gaat, de invoering van een nieuwe wet, een afscheid, jubileum of veranderingsproces.

Ik kom langs en deel schouderklopjes uit aan werknemers of leidinggevenden. Vertel dat ze het goed doen en hoe belangrijk het is wat ze doen. Of dat nu bij de politie, overheid, in een verzorgingstehuis of voor een winkelketen is.

Ik ben blij dat ik langs mag gaan en de mensen plezier in hun werk toe wensen. Net zo veel plezier als ik in mijn werk heb want ondanks de grimmigheid van de maatschappij die er nu is en het gebrek aan solidariteit en de graaimentaliteit. De beschuldigingen over en weer,ben ik er toch van overtuigd dat er heel veel mensen zijn die tijd en energie en inspanning leveren vanuit hun idealen. Die niet alleen maar uit eigen voordeel of ter meerdere eer en glorie van zichzelf hun werk doen. Mensen die dienstbaar willen zijn aan de samenleving. Die nog weten wat ze bezielde toen ze met hun werk begonnen. Voor die mensen wil ik een hart onder de riem.

Ik tel  nu tot drie.
En dan roep ik voor die mensen heel hard bravo. U hoort het wel niet. Maar zegt u maar hardop namens mij tegen uzelf..... BRAVO!"