Gepubliceerd in colorfull editie 17

Mamaisa

Mamaisia, moeder Aarde. Ik voel mij met haar verbonden en wie niet? Gelukkig zijn er steeds meer mensen die er voor durven uitkomen zonder angst voor imagoverlies. Het is bijna een trend, het uit de kast komen en hardop durven zeggen dat je met haar een relatie hebt of op zijn minst iets voor haar voelt. Denk maar aan Al Gore. Hij heeft er helemaal een beweging van gemaakt! An Inconvenient Truth.

Maar wat je ook van de man denkt, je moet toch erkennen dat hij ons allemaal er toe heeft gebracht om spaarlampen te kopen en dat je vanwege deze trend in ieder geval de goedkopere, men zegt even goede, varianten bij Blokker kunt kopen. Het is net als bij medicijnen; je hebt duurdere en van het zelfde goedkopere medicijnen. Dus A merken en huismerken zo te zeggen. De regering sluit zich ook aan bij deze wereldwijde ‘beweging’, dat staat immers sjiek en laat je betrokkenheid zien. Wij kunnen nu goedkopere auto’s kopen die het milieu minder belasten. Wij reden al langer volkoren of op koolzaad. Dat daardoor honderden van onze broeders en zusters niet kunnen eten, begint nu pas tot de gemeente door te dringen. Ook gaan wij gewoon door met boren en pompen tot wij alles uit Mamaisia hebben gehaald. Totdat wij haar helemaal hebben verbruikt, gebruikt en haar hebben geëxporteerd. Zij laat mij niet los, mamaisia. Ik hoor haar, voel haar en zie haar overal. Voor degenen die zien en horen zijn de symptomen die zij vertoont overduidelijk. Bovendien zijn er nog deftige wetenschappelijke heren die toujour beweren dat alle ‘ziektesymptomen’ van mamaisia niets te maken hebben met ons gedrag. Het is gewoon een patroon en iets universeels of for that matter ‘kosmisch’ bepaald.Alsof wij met ons gedrag geen invloed uitoefenen op alles wat ons omringt. Net wat ik zei, ik kan er soms echt drammerig over worden.

Ik liep laatst op de markt. Op de Kraaiennestmarkt in de Bijlmer. Het is er altijd bont en gezellig. Heerlijk. Ik ben op alle markten thuis. Ik stond naast een man bij de viskraam en wij spraken zo op de vroege ochtend vrijuit over wat ons boeit. We hadden zoveel overeenkomsten.Toen zijn we de markt op gelopen. Hij vertelde me dat hij projectontwikkelaar is. Wat leuk nog een overeenkomst. Ik ontwikkel ook projecten. Hij was met name bezig zich te profileren als iemand die maatschappelijk onderneemt. Het begint bijna een trend te worden maatschappelijk ondernemer. Net zoals scoren met klimaatsverandering. Als project ontwikkelaar wil hij graag “de maatschappij als opdrachtgever zien.” “Mag ik me dan even als woordvoerder van de maatschappij op stellen en een aantal voorstellen doen”? Zei ik toen. Ik wil direct contact kunnen houden met moeder aarde. Ik heb een direct lijntje met moeder aarde en ik wil niet dat er een parkeergarage tussen komt. Een parkeergarage mag wel maar dan niet zo dat we nergens meer contact hebben met moeder aarde. Je weet toch aarde. Niet wat er uit het stopcontact komt. Wat onder het ZOAB zit. Ik kon het niet helpen hij had de bal vlak voor het doel gebracht en net als Kruyt kopte ik hem feilloos in!!! Na een goed geprek met deze aardige man moest ik nog even naar de supermarkt. Voor spaarlampen.

Daar liep een oudere mevrouw steeds achter me. Ik voelde dat ze contact zocht. Je kon zien dat ze mooi moest zijn geweest. Zo´n oud Zeeuws meisje. Ik voelde dat ze om een praatje verlegen zat. Dus ben ik met haar op een bankje gaan zitten voor de supermarkt. Ze stelde zich voor als mevrouw van der Klei. Goh, dan bent u moeder aarde. Ze knikte. Waarom was ik niet verbaasd? Ze vertelde me dat ze achteruit was gegaan de laatste tijd. Ik ben lang niet zo vruchtbaar meer als vroeger. En soms word ik zo kwaad dat ik wel uit moet barsten vulkanisch word ik ervan. En zweetaanvallen door die opvliegers, een overvloed aan water. Badend in het zweet word ik wakker. Ik ben af en toe zo ontzettend draaierig. En dan die winderigheid. En altijd ijskoude voeten. Ik ben blij dat ik even met u kan praten moeder aarde. Sorry mevrouw van der Klei. Ze glimlachte. Ze was blij dat ik haar had herkend of erkend. Of wat is het? ....allebei!

Ik heb ook zo´n hoofdpijn. Eerst dacht ik dat ik een kater had. Meisje tje poti, je moet naar een dokter gaan. Maar ga naar een goede dokter. Ga niet naar een geoloog. Ga naar een winti dokter. Die is dicht bij de natuur vlak bij jou om de hoek. Maar ik heb geen vaste woon en verblijfplaats. Daarom juist hij ook niet. Hij is als de wind. Dicht bij de aarde. Zo gezegd zo gedaan. Ze is naar die winti dokter gegaan. Kom ik haar een paar dagen later weer tegen. Ze wachtte me op bij de supermarkt om verslag te doen. Een aardige man,die wintidokter. Zo oer. Zo puur. Zo back to nature. We hebben samen gingerwine gedronken. Een heleboel. Tot hij riep: “Die opvliegers, die hoofdpijn, hoe je je voelt. Het is simpel. Je snuift teveel, CFK´s, die uitlaatgassen. Ik ga je een paar middelen geven. BSE, Mond en klauw zeer, aardbevingen, varkenspest, Tsunami, vogelgriep, orkanen, overstromingen.”

Moeder aarde,Mamaisa heeft koekjes voor ons gebakken. Van ons eigen deeg. We gaan er van lusten. Moeder aarde is in de overgang. Ze heeft globalwarming, haar zeespiegel stijgt, haar polen gaan naar de Phillepijnen. Ze smelten. Onder ons gesproken het is niet de eerste keer dat ik moeder aarde heb ontmoet. In Suriname heb ik haar ook al een keer gezien. Alleen heette ze daar niet mevrouw van de Klei maar mevrouw Toko Toko. Ze was ook daar incognito. Mevrouw Modder. Van we Modderen aan. Zij was toen al in de overgang. Ze was een echte amazone met grote bossen haar van die oerbossen, daar hebben wij nu raamkozijnen, deuren en tuinmeubelen van gemaakt. Zij zit nu nog met de pijn van die uitgetrokken wortels. Ik heb Mamaisia ontmoet verleden week in de supermarkt. Het moet niet gekker worden.