Colorfull Magazine

Gepubliceerd in colorfull editie 7

Ze kunnen allemaal de kanker krijgen!

Bea heeft haar eerste bestraling gehad. Twee, drie en meer volgen. Daarna de chemo kuur. Het valt allemaal best mee. De wetenschap is ver en er is in 20 jaar sinds mijn moeder binnen een jaar aan lymfeklierkanker overleed veel verbeterd. Bea is dan ook optimistisch vrolijk. Ze gaat zelfs ook optimistisch vrolijk voor een pruik op pad. Na de chemo kuur wordt ze kaal is haar beloofd. € 300 vergoedt het ziekenfonds en ze mag kiezen.

Eenmaal in de winkel aangekomen merkt ze dat ze niets te kiezen heeft. En dat komt hard aan. Zeker nu. Voor de ziekte had ze ook al niet gekozen. Nu kan ze weer niet kiezen voor de pruik die ze wil. Er is namelijk maar een pruik geschikt voor haar met haar dat een beetje lijkt op het kroeze haar van een zwarte vrouw. Maar als ze die opzet lijkt ze op zwarte piet. En het is al lastig genoeg in december. Dan zou ze nu het hele jaar door zwarte piet genoemd worden. Nee, ik ga je niet meenemen in de zak en ik heb ook geen snoep bij me! Uit welk sinterklaas liedje kwam dat ook al weer? Ook al ben ik zwart als roet. Ik meen het wel goed. Nee hoor niet het hele jaar deze shit.

Maar afijn om op die pruik terug te komen. Niet dat er geen andere pruiken te krijgen, of op maat te maken zijn maar die zijn vele malen duurder dan de € 300, - van het ziekenfonds. De rest zou Bea zelf moeten betalen. Het ziekenfonds vergoedt geen pruik geschikt voor een zwarte kale vrouw. Begrijp me goed, ook een witte kale vrouw kan voor een pruik bijbetalen als ze voor een duurdere kiest. Ze heeft echter ook de keus uit eentje van € 300, - Deze zwarte vrouw heeft nogmaals geen keus, de verzekeraar heeft in deze prijsklasse geen pruik geschikt voor een zwarte vrouw. Kan je het nog volgen? Ik niet. Kanker maakt geen onderscheid. Maar het ziekenfonds zou het wel moeten doen. Zoals in het spotje van die zorgverzekeraar met een gekleurd gehoorapparaat van een meneer met een moeilijk uit te spreken Afrikaanse naam. Of hadden we hier gewoon te maken met een slimme, snelle reclameboy?

Nu Bea erover praat, durven de anderen het ook. Komen er meer verhalen, ervaringen van andere aan kanker leidende zwarte vrouwen los. Van Ismee is een borst afgezet de prothese is roze. Leliewit op haar zwarte huid. Maar Ismee berust zich, vechten tegen kanker is al moeilijk genoeg. Ach, het zit toch in mijn bh niemand ziet het. Precies niemand ziet het niemand ziet jou. En daar gaat het juist om. Iedereen moet het zien ieder een moet het weten. Multicultureel houdt niet op, op papier. Het is de praktijk van de dagelijkse werkelijkheid. Zwarte mensen leven hier lang en gelukkig. Maar worden ook ziek en misselijk. Hebben ook recht op een zwarte tiet. Of een tiet met geld dan kunnen ze in Amerika gaan shoppen.
Net zoals ik heb gedaan toen ik mijn huidkleur zendmicrofoon voor mijn theatervoorstelling uit Amerika heb gehaald.

Als ik nu opnames heb in Hilversum hoef ik niet meer angstvallig mijn eigen make-up mee te nemen voor het geval de visagisten geen make-up geschikt voor mijn donkere huid zou hebben. 20 jaar geleden was het anders. Goede kleuren lippenstift en oogschaduw waren er niet. Laat staan poeder of vloeibare make-up voor mij. Alleen mascara en oogpotlood voldeden maar die zijn dan ook zwart. De make-up is nu fantastisch geregeld en dat roep ik ook iedere keer uit wanneer ik weer prachtig opgemaakt van het beeld kan spatten.
Leve onze multi-culturaliteit! Die zich uit in veelkeurigheid. Zelfs de pleisters kun je doorzichtig krijgen. De bh’s en onderbroeken haal je gewoon in een vrolijke modekleur. En de panty’s in huid kleur van melk tot chocolade. Het is goed geregeld zolang je geen kanker krijgt.