Gepubliceerd in colorfull editie 20

Allah: zegen dit land

“Wat een bewogen jaar was 2008, Obama president van ‘de vrije wereld’, Ella Vogelaar afgetreden, wereldwijde kredietcrisis, Aboutaleb burgervader van
Rotterdam, Britney Spears gerehabiliteerd, de komische film Fitna en the come back van Wouter Bos.
Van al deze gebeurtenissen waren de overwinning van Obama en de keuze voor Aboutaleb als burgemeester van Rotterdam voor mij de meest significante gebeurtenissen. Het zijn gebeurtenissen die mijn hart weer met hoop hebben gevuld.
Obama was de man met het meest bindende profiel. Iemand die boven de groepen uitsteeg en die voor een andere, zeer inclusieve politiek stond. Een politiek die niet beheerst is door angst maar door verbondenheid en hoop. Ik heb al eerder gezegd, dat hij het voordeel van de twijfel krijgt maar hij moet het allemaal nog wel bewijzen.

Maar Aboutaleb, god o god, wat was dat een nieuws zeg. Een Marokkaanse Nederlander als Burgemeester van de stad van Fortuyn. Dat is pas klasse.
Maar ik ben gaan nadenken: waarom was ik zo blij?

Uiteraard omdat ik Aboutaleb al het goede wens en persoonlijk gun ik hem dat ook. Maar was dat het? Of was er iets anders?
Ik vond het zo bijzonder omdat zijn etniciteit niet tegen hem of voor hem sprak. Het ging om zijn competenties. Hij heeft afgelopen jaren bewezen dat hij een goede bestuurder is, die het hoofd koel houdt als iedereen kookt van woede of ergernis. Hij heeft bewezen dat hij een bestuurder is die visie heeft en daar naar handelt. Zijn Marokkaan zijn deed er eigenlijk helemaal niet toe. En juist dat laatste maakte mij zo gelukkig.
Ik droom namelijk al jaren van de dag waarop je etniciteit of je religie of je seksuele geaardheid of je geslacht er niet toe doet. Maar dat het gaat om je persoonlijkheid, je competenties en je spirit.

Bij mijn afscheid in de gemeenteraad van Amsterdam in 2002 hield burgemeester Cohen een speech en daarin sprak hij uit dat hij wist dat ik droomde van de dag waarop het niet meer bijzonder was dat ik de eerste Marokkaan op een plek was, maar dat het doodnormaal was dat wij er waren.
Ik ben mijn Marokkaanse broeders en zusters voorgegaan als eerste Marokkaanse wethouder. En Aboutaleb is ons allen voorgegaan als eerste Marokkaanse burgemeester. En zie hier de contradictie. Enerzijds wil ik dat mensen ons zien als capabele bestuurders los van onze etniciteit, maar anderzijds is het toch belangrijk om te benoemen dat we nu een Marokkaanse burgemeester hebben. Ik heb er moeite mee dat ik er nog steeds niet uit ben waarom al die labels (etniciteit, sekse, religie) er toch toe doen terwijl ik dat niet wil. Heeft het iets met pionieren te maken? Dat er toch gewoon wat meer deuren opengegooid moeten worden, of wat meer glazen plafonds ingeslagen moeten worden?

Of is het omdat ik weet dat niet iedereen zover is om de labels weg te denken en anderen gewoon te zien als mens?
Misschien wel beiden. Symboliek blijft van belang bij verandering. Hoe meer mensen gewend zijn dat ze mensen zoals ik en Aboutaleb als de hunne zien, hoe eerder de komende generaties het makkelijker zullen krijgen.
Soms zeggen mensen in mijn stadsdeel wel eens tegen me dat ze soms vergeten dat ik Marokkaanse ben. En gek genoeg ben ik daar blij om. Ook omdat ik soms langer dan hen in Amsterdam woon en mezelf vooral als Amsterdamse zie. Het zal kennelijk nog wel een aantal jaren duren voordat we echt gewend zijn om mensen die niet veel op ons lijken op leiderschapsposities te zien in ons land. Maar ik heb het volste vertrouwen erin dat het gaat gebeuren. En de keuze voor Aboutaleb heeft dat bewezen. Als er een land is waar dat allemaal kan dan is dat ons land wel. De meest rechtvaardige en barmhartige
samenleving die ik ken, zal altijd de nieuweling en de vreemdeling omarmen
en een plek geven in ons midden. Hoe hard rechts Nederland soms ook roept, stiekem zijn zij daar net zo trots op.

2009 belooft net zo een bewogen jaar te zijn. Obama zal ingezworen worden als president, Aboutaleb geïnstalleerd als burgervader van de Rotterdammers, de recessie zal verder toeslaan. Ik hoop dat ons land met rechte rug de uitdagingen van het komend jaar tegemoet treedt.

Vanmiddag was ik bij mijn ouders op bezoek en mijn moeder zat midden in haar gebed. Toen ze klaar was bleef ze nog even op haar kleedje zitten met haar handen omhoog. Ik vroeg haar wat ze deed. Toen zei ze: “ik bid tot Allah voor dit geweldige land, dat Allah dit land mag beschermen en zegenen. Het land dat mij en mijn gezin zoveel voorspoed, eerbied en vrede heeft gebracht.”
Als we nu allemaal met dit gebed het nieuwe jaar ingaan. Of we nou gelovig zijn of niet. Roep of schreeuw tot de kosmos om ons leven in dit kleine land te zegenen met grote wilskracht en doorzettingsvermogen want dat zullen we nodig hebben met de huidige economische vooruitzichten.”