Gepubliceerd in colorfull editie 11 

Vroege lente voor sterke vrouwen of zoiets

In de wintertijd realiseer ik me vaak dat ik toch echt een zomermens ben. Ik ben vaak chagrijnig in de winter, heb nergens zin in en kan maar niet vrolijker worden ondanks de vele leuke dingen die meemaak. Maar zodra de zon helder begint te schijnen lijkt het wel of alle ellende erg meevalt. Ik ben weer vrolijk, heb weer het gevoel dat ik er tegenaan kan. Ik voel me geïnspireerd en kan beetje bij beetje weer tot bloei komen. Ik heb wel eens het idee dat ik de levenscyclus van bloemen heb. Hum, dat klinkt vreemd. Maar ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel…

Anyway, wat een roerige maanden hebben we gehad. Een verward land dat verward stemt. Een coalitieakkoord wat eindelijk een beetje positiviteit probeert uit te venten in het land; op dat homohuwelijk en abortusbeleid na uiteraard; en eindelijk wat kleur in het kabinet. Uiteraard moest de partij van Geert Wilders daar nog een plasje op doen door de loyaliteit van de beide ‘allochtone’ kabinetsleden ter discussie te stellen. Ja, ja het ging voor de netheid over de dubbele paspoorten, maar uiteindelijk gaat het erom dat we twee buitenlanders tot staatssecretarissen hebben benoemd. Als ik daar had gezeten was het mijn hoofddoekje geweest. Voor al die fascistische netwerken die mij nu weer een naar briefje gaan schrijven omdat ik dit hier zo direct schrijf heb ik de volgende boodschap: “Doe geen moeite om nog eens wat centen aan postzegels te verspillen, jullie boodschap is helder genoeg bij mij overgekomen en ik laat me niet weerhouden om mijn waarheid te spreken.” Dus investeer je energie in iets nuttigs. Zo! Dat is er ook weer uit.

We hebben uiteraard met veel lol ook de internationale vrouwendag gevierd. Vroeger stond ik er eerlijk gezegd nooit bij stil. Ik vond het maar onzin die ene speciale dag voor het vrouwzijn. Mijn moeder hield me altijd voor dat alle dagen in het jaar wel speciaal waren. Toch heb ik dit jaar uitbundig meegedaan aan alle festiviteiten, omdat ik echt denk dat we als vrouwen in dit land maar ook in de wereld nog een lange weg te gaan hebben om onze positie te versterken. Ook in onze supermoderne samenleving merk ik de achterstelling van vrouwen. Ja, ja de afgelopen jaren heeft de overheid via allerlei campagnes getracht de positie van vrouwen te verbeteren door te prediken dat man en vrouw de zorgtaken moeten verdelen. Helaas moeten we constateren dat zelfs in de meeste overgeëmancipeerde gezinnen de vrouwen toch de meeste zorgtaken uitvoeren. Vaak omdat het in de aard van het beestje zit, maar vaak ook omdat de carrière van de man toch waardevoller wordt geacht. En ik zal het maar niet hebben over de carrière mogelijkheden voor vrouwen. Probeer maar eens een opvangplek te regelen voor je kind. Overal wachtlijsten, omdat de markt niet snel genoeg meeloopt met de arbeidsmarktloop van vrouwen. En laat ik het vooral niet hebben op de niet flexibele werkuren die verwacht worden op hogere posities. Laatst bleek uit onderzoek dat wij Nederlandse vrouwen te laat onze kinderen krijgen en dat we daar toch eerder aan moeten beginnen. Das makkelijker gezegd dan gedaan. Wat gaat voor: Alvast je carrière opbouwen om een gezin te kunnen onderhouden? Of eerst een gezin vormen en dan moeite krijgen om dat te combineren met een carrière? Lastig, ik weet het antwoord ook niet. Dit is dan ook mijn eigen dilemma, althans ik heb nu wel de leeftijd bereikt dat ik moet gaan nadenken of het tijd wordt voor het maken van kinderen, maar aan de andere kant gaat mijn carrière nu redelijk goed. Ik vraag me dus heel erg af hoe ik dat ga combineren. Mijn wijze moeder zegt dat ik niet zo moet zeuren en dat het zichzelf wel oplost als dat kind er is. Dat zegt een van mijn mannelijke collega’s ook, die overigens de enige man is die ik ken die echt de zorgtaken verdeeld heeft met zijn vrouw. Als ik dan naar hem kijk, dan denk tja, als hij het kan dan kan ik dat ook. Toch???
En toch is dat niet helemaal zo. Hij heeft zijn dochters niet hoeven baren. Hij heeft geen zwangerschapsverlof moeten nemen zodat zijn taken tijdelijk door een van ons werden overgenomen. Ik heb vorig jaar bij women inc meegedaan aan een debat dat ging over vrouwelijke bestuurders in de politiek en hun moederschap. Ik weet dat ik toen vol verbazing er ook een column over heb geschreven. Collega bestuursters die aangaven dat het eigenlijk niet te doen is als je jonge kinderen hebt. Omdat er toch anders werd gekeken naar vrouwen in het bestuur dan naar mannen. Dat laatste is overigens altijd zo of je nou moeder bent of niet. Mannelijke bestuurders die overal hun ego doen gelden worden overal op handen gedragen en vrouwen die redelijk bescheiden zijn, maar heel goed hun werk doen worden vaak overgeslagen.

He getverderrie, dit begint toch echt op een klaagzang te lijken. Dat was toch niet echt wat ik hiermee wilde bereiken…
Even weer terug naar de kracht van vrouwen… Vrouwen sta op, laat massaal je stem horen, kom op voor je rechten en je plichten. Eis je plek in de samenleving op, doe dat met respect voor je vrouw zijn (je hoeft echt niet meer je bh te verbranden of zo) maar participeer in allerlei discussies en fora. We hebben een nieuw kabinet dat rekening moet gaan houden met vrouwen. In tegenstelling van de uitspraken van voormalige minister van sociale zaken de Geus, de emancipatie is nog niet klaar. De dominantie van de man is nog steeds groot. Zowel in het politiek bestuur, het maatschappelijk middenveld als het bedrijfsleven. Wij willen de stille kracht een stem geven.

Zo, dat klinkt al iets positiever. En echt alle gekheid op een stokje: “Ik realiseer me naarmate ik ouder wordt en in mijn leven geconfronteerd wordt met reële vragen over mijn leven. Dat ik de positie en de kracht van vrouwen steeds meer ga waarderen.” En ook de lastige dilemma’s waar vrouwen vaak voor staan. Ik ben erg blij dat ik de wethouder vrouwen-empowerment ben in Zeeburg, want ik zie die power in de ogen van vrouwen. Het enige wat ik moet doen is zorgen dat die power de ruimte en de tijd krijgt om los te komen.

Dames, wij komen er wel en Mannen, bereid je voor want de nieuwe generatie vrouwen komt eraan. Vrouwen die vrouw willen zijn en die absoluut hun mannetje kunnen staan.

Fatima