Gepubliceerd in colorfull editie 9 

Tijd voor een progressief kabinet

Beste lezers,

Het is weer zover, we mogen weer naar de stembus. Ik zou eigenlijk willen zeggen we moeten naar de stembus. Ik denk dat gebruik maken van je stembriefje een plicht moet zijn en niet alleen maar een recht. In een democratie als de onze moeten we met zo een recht niet te licht om gaan. Er bestaan nog steeds landen in de wereld waar mensen die kans niet krijgen. En in ons land krijgen mensen een stembriefje opgestuurd om eens in de vier jaar iets van zich te laten horen. Soms heb ik dan ook moeite die na de verkiezingsdag zeggen: “ach ik heb niet gestemd, want ik had geen zin om de deur uit te gaan” of  “ik vertrouw die lui in Den Haag toch niet, waarom zou ik dan stemmen”.
Dat zijn dan vaak ook de mensen die daarna vier jaar lang gaan zeuren en zeiken over hoe slecht het gaat in het land. Tegen die mensen zeg ik: “als je zo een kans laat mislopen moet je de rest van die vier jaar niet zeuren over hoe erg het allemaal is”.

De laatste keer dat we een nieuw parlement mochten kiezen ging de campagne van alle partijen over veiligheid, integratie, terrorisme, en nog meer angstaanjagende problemen. Dit keer wordt ons via de media wijsgemaakt dat het gaat om het premierschap. Wie willen we hebben als leider van het land Bos of Balkenende?? Ik vind dat nogal kort door de bocht. Uiteraard acht ik leiderschap een essentieel onderdeel van ons politiek bestel. Maar ik wil leiderschap niet alleen maar kiezen op basis van leuke familiekiekjes of leuke bezoekjes aan zieke, zielige en zwakke mensen in onze samenleving. Ik wil een leider die mij hoop geeft, een leider die meer vragen stelt dan dat hij antwoorden geeft. Een leider die ondanks alle ellende in de wereld en alle financiële problemen in Nederland mij een perspectief biedt waar ik me op kan verheugen. Ik wil een leider met een rechte rug, maar ook een leider die oog houdt voor de humane omstandigheden in de samenleving die toch van invloed zijn op beleid. Een leider die niet bang is om beleid onderweg te wijzigen omdat het niet werkt. Een leider die niet bang is om fouten te maken en dat ook toe te geven. Om zo een leider te krijgen moeten we ook een parlement kiezen dat de leider de kans geeft om die hoop en dat perspectief te bieden. Een parlement dat niet van het ene incident naar het andere holt maar haar naam te vereeuwigen in allerlei stukken en artikelen.
Dus dames en heren, de komende verkiezingen gaan niet alleen over de leiderschapskwaliteiten van Bos of Balkenende, maar juist over de leiderschapskwaliteiten van het parlement. We hebben kamerleden nodig die een helder, humaan en realistisch programma hebben. Kamerleden die de taal van de straat spreken en niet alleen van de PC Hooftstraat of Wassenaar, maar ook van het Oude Noorden en de Indische Buurt. Kamerleden die in staat zijn een incident te bekijken vanuit allerlei oogpunten voordat ze snellen naar de kamer op weer eens een minister op het matje te roepen. Maar ook kamerleden die in staat zijn om het kabinet terug te fluiten als het echt inhumaan bezig is. Dat parlement heb ik de afgelopen vier jaar gemist. Het enige debat dat de afgelopen jaren veel stof deed opwaaien ging niet over kinderen van asielzoekers in gevangenissen, het ging niet over oude mensen die een dag langer in hun poepluier lopen omdat er geen zorg is, het ging niet over die 26.000 asielzoekers die door de fouten van de IND getraumatiseerd zijn. Nee, dat debat ging over een collega kamerlid waarvan de eer en de status moest worden gered. Dat er mensen op straat rond zwerven omdat ze volgens de IND uitgezet zijn en niet meer bestaan kost geen enkele minister zijn of haar kop. Maar als het ‘een van ons is’ dan hebben we spoeddebatten tot laat in de ochtend. Is dit nog geloofwaardige politiek? Betekent dit dat we als bewoners in dit land het politiek bestel maar de rug keren? Nee. We moeten beter dan de vorige verkiezing heel kritisch kijken naar de mensen die ons vragen om hen te steunen door onze stem uit te brengen.
Uw stem is nu meer dan ooit van belang voor de toekomst van ons land. We staan er economisch niet sterk genoeg voor. Er zullen meer bezuinigingen moeten worden doorgevoerd zodat we een stabielere economie krijgen. Alle partijen zijn ervan doordrongen dat dit moet. Dus dat gekissebis daarover tussen de VVD, CDA en de PvdA is gelul. Belangrijk is het om te kijken waar de individuele partijen op bezuinigen en waar ze uiteindelijk dat nieuwe geld in gaan investeren. Gaat het geld naar de gewone hard werkende bewoner die braaf zijn premies betaalt of gaat het geld naar de ondernemers en de rijken in ons land? Gaat het geld naar mensen of naar mooie wegen en gebouwen die vervolgens door niemand gehuurd worden?
Krijgen we nu eindelijk een humaner asiel- en immigratiebeleid of blijven we onze kop in het zand steken? Gaan we erkennen dat er mensen in onze steden rondlopen die volgens de rapporten van de IND niet meer bestaan in Nederland of gaan we de realiteit onder ogen zien en deze mensen de ruimte geven om in ons land een menswaardig bestaan op te bouwen.
Laten we ons door de Verdonks, de Pastors en de Wilders van deze wereld aanpraten dat we bang moeten zijn voor elkaar. Of kiezen we voor een lijn waarin we een beetje proberen het vertrouwen en hoop in elkaar te zoeken.
Kiezen we voor een partij dat eerlijk is over de vergrijzing die er aan komt en over de gevolgen en verantwoordelijkheden daarvan voor een ieder van ons. Of kiezen we voor een partij dat loze beloften daarover doet en die ons naar de mond praat.
Gaan we eindelijk ophouden met de analyses over het vmbo en allerlei onderzoeken? Of gaan we daadwerkelijk nieuwe programma’s bekostigen die de kansen van leerlingen op de vmbo vergroten?

Ik ga u ondanks mijn lidmaatschap van de PvdA geen stemadvies geven, althans niet voor een specifieke partij. Ik ga u wel vertellen hoe ik ga stemmen en welke stappen ik ga nemen om tot een integer besluit te komen.
Ik lees de programma’s, probeer de televisiedebatten mij niet te laten beïnvloeden, want soundbites en one liners werken bij mij niet. Ik formuleer een aantal vragen die voor mij van belang zijn en kijk welke partij en eventueel welke politicus daar een antwoord of een vraag op heeft.
Ik ben op zoek naar die volksvertegenwoordiger waarvan ik denk dat hij of zij mijn leed, mijn pijn, mijn zorgen deelt. Iemand die niet vervolgens vier jaar die pijn, leed en zorg herhaalt maar een kamerlid die antwoorden gaat zoeken en die een discussie op gang brengt over mijn  zorgen.

Ik heb in eerdere columns wel eens aangegeven dat ik me de afgelopen jaren niet echt thuis voelde in Nederland. En dat is bizar want ik ben hier geboren en getogen en heb nooit ergens anders gewoond. Maar op de een of andere wijze voelde ik me niet meer op mijn gemak. Ik hoorde opeens niet meer bij ons of wij, ik hoorde bij hen of zij. Dat gevoel wil ik niet meer. Het moet worden WIJ mensen die van Nederland het geweldigste land van de wereld willen maken en ZIJ die andere ambities hebben. De wij en zij kent geen verdeling in kleur, sekse, religie of geld, maar de verdeling van hoop, idealisme, liefde en eensgezindheid.
Ik ben klaar voor de verkiezing u ook? Heel veel succes bij de keuze. Wat u ook doet kies bewust en laat u niet bespelen met one liners en mooie beelden. Denk aan de afgelopen vier jaar en wijzig de koers.