Gepubliceerd in colorfull editie 14

In den vreemde

en net terug van een reis naar de Verenigde Staten. Ik heb twee weken doorgebracht in Boston en New York, deels voor werk en deels voor plezier. Het is altijd weer even wennen als ik terug kom van de Verenigde Staten. Jarenlang was ik trots op Nederland en was ik blij als ik weer terug was. Maar de laatste jaren valt dat me toch erg zwaar. De trots en liefde waarmee ik in het buitenland over mijn Nederland vertelde zijn overschaduwd door de hardnekkige negativiteit in ons land. Het dagelijkse portie gif die we door de Haagse politiek via de media over ons heen krijgen begint nu ook bij mij zijn tol te eisen.
Ik merk dat het me veel moeite kost om positief te blijven zowel in mijn privé-leven als in mijn professionele leven over mijn land. In Amerika was ik even twee weken gewoon een Nederlandse vrouw uit de Nederlandse politiek. Iets wat ik sinds elf september niet meer ben geweest in Nederland. Ik heb veel indrukwekkende mensen ontmoet en gesproken die vol verbazing kijken naar de verrechtsing van West Europa en in het bijzonder van Nederland. Het ooit zo tolerante Holland zwelgt in zelfmedelijden en verliest zich in het navelstaren.
In de VS bestaat het woord allochtoon niet. Waar komt bij ons toch de neiging vandaan om mensen maar heel snel in een hokje te stoppen? Hoe komt het dat we zo narrow minded zijn geworden in ons land. Opeens is alles wat nieuw is vreemd. Hoe komt het toch dat we de afgelopen jaren alleen maar omringd zijn door angstbeelden over elkaar. Moslims zijn eng en crimineel en Marokkaanse jongens zijn beiden. Volgens de PVV moet er een migratiestop op moslims komen. Hoe racistisch moeten we nog zijn?  Waarom herdenken we in godsnaam op 4 en 5 mei het verleden als we er toch niets van leren? Waarom moeten we Marokkaanse rotjochies aanpakken als ze de herdenking niet respecteren, als we daarna als volwassen de wijze lessen uit de tweede wereldoorlog toch door de plee spoelen. Moeten de moslims de volgende joden van Europa worden? Wie trekt de grens mensen?
En dan moet ik weer trots zijn op Nederland en moet ik me aanpassen aan de normen en waarden van deze geweldige cultuur die gebaseerd is op christelijke, joodse en humanistische grondslagen? Zijn dit normen en waarden? Waar is artikel 1 van de grondwet gebleven.
Dit zijn zaken die veel Amerikanen niet begrijpen van ons kleine landje. Een nieuwe kennis in New York vroeg me ook: Wat hebben jullie Nederlanders meegemaakt dat jullie zo negatief in het leven staan? Waar komt de haat vandaan? 11 september is bij ons gebeurt en wij proberen weer langzamerhand vertrouwen in elkaar te hebben. Maar jullie? Waar klagen jullie over?
Als Joodse kon ze het wel begrijpen.  Haar ouders zijn om diezelfde angst, haat en bekrompenheid uit Europa gevlucht.  Volgens haar heeft Europa gewoon een midlife identiteitscrisis die het maar niet wil erkennen.
De samenleving in de VS is opgebouwd uit stromen migranten. Diversiteit is een feit daar en wordt ook gezien als weelde en rijkdom, enkele problemen daargelaten. Europa is natuurlijk door de eeuwen heen bewoond door dezelfde mensen met ongeveer dezelfde achtergrond (religie). Europeanen trokken de wereld in en kolonialiseerden de rest van de vreemde wereld van Afrika tot Azië. Daar heeft Europa ook voor een groot deel haar enorme rijkdommen aan overgehouden. Iets wat we hier overigens wel eens willen vergeten. Nederland was ooit het grootste Islamitische land terwijl, dat was in de tijd dat wij Indonesië leegplunderden en de mensen uit hun eigen huizen en dorpen verdreven.
De laatste zestig jaar zijn er steeds meer vreemden zich gaan vestigen in ons land. Vreemd  voor ons omdat wij gewend waren dat wij naar hun landen gingen om daar de baas uit te hangen. Waarschijnlijk ligt daar wel een bron van onze onophoudelijke giftigheid en angst. Het verhaal van de laatste maanden dat er 1 miljoen moslims in ons land wonen en dat ze het als een tsunami overnemen is een schrijnend voorbeeld van die verlammende angst.
Allereerst wonen hier niet 1 miljoen moslims, maar dan nog de andere 16 miljoen vormen toch de meerderheid? Hier schuilt ook een intrinsieke wantrouwen in de mensheid. Of kennen we in Nederland de mens te goed door ons eigen handelen in het  verleden?
Nederland heeft zelf een nare historie als het gaat om kolonialisatie, maar dat vergeten we liever want we portretteren ons graag als vredelievende mensen die sterke normen en waarden hebben en al die andere vreemden in ons midden bedreigen de rust en stabiliteit die we zo hard hebben opgebouwd. Laten we het niet hebben over onze dubbele rol in de tweede wereldoorlog. Ik zeg een woord: NSB.
Tijdens mijn reis en tijdens alle boeiende gesprekken die ik daar had voelde ik een enorme woede in me opkomen als ik steeds weer over de situatie in Nederland vertelde. Enerzijds woede en anderzijds schaamte. Hoe kon mijn geliefde Nederland toch zo snel veranderen? En waarom zijn we niet bij machte gebleken om angstige gevoel te verbannen door weer vertrouwen te hebben in elkaar en in het leven?
De woede lag diep en had ook te maken met mijn eigen onzekerheid over mijn plekje in Nederland. Ik voelde me er altijd thuis. Maar ik voel me niet erkend als Nederlandse. De afgelopen jaren heb ik veel identiteiten gekregen van migrantenkind, tweede generatie, allochtoon, Marokkaan en nu sinds enkele jaren moslima. En weet je ik kan geen van deze labels van me afschudden want ik ben ze namelijk allemaal en meer. De labels die wij hier voor vreemden bedenken dekken nooit de lading. Wanneer ben ik gewoon weer mens? Geen onderzoeksobject, geen lid van een groep die nader geanalyseerd moet worden, geen probleemgeval, maar gewoon een leuke vlotte bewoner van ons land en stad?
Ik ben bang dat het heel lang gaat duren voor wij in Nederland de diversiteit van ons land zullen accepteren als een feit. We denken nog steeds dat we kunnen kiezen. Helaas denken veel Haagse politici dat ook. Eerst de PVV en sinds kort heeft ook de VVD zich achter de kudde van angsthazen gevoegd. Wie volgt nog meer in Den Haag?
Ik ben het zat om als allochtone Marokkaanse moslim vrouw maar steeds voor dit tolerante land te moeten vechten. Ik ben het zat om me steeds in te zetten om toch een genuanceerd geluid te laten horen. Sinds kort komt er ook een positiever geluid uit het Haagse uit de mond van een witte vrouw, mevrouw Vogelaar. Ik hoop op en ik smeek meer dappere witte mannen en vrouwen om hun mond open te doen als ze daadwerkelijk van dit land houden zoals ik ervan hou.
Want Nederland, ook al heb je me de laatste jaren enorm gekwetst door je bekrompenheid en je overdreven angst, ik hou ontzettend veel van je en zal tot mijn laatste adem vechten voor je eerherstel .
Ik nodig lezers van dit blad uit die het met me eens zijn dat we zo ons land naar de klote brengen om in actie te komen in hun eigen directe omgeving. Een betere wereld begint bij onszelf. Laten we dan beginnen. Zoek de nuance en geef het door.