Gepubliceerd in colorfull editie 17

Hoop in de wereld, maar ook in Amsterdam

“Het zomerreces nadert en dat is voor mij altijd het moment om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit te kijken naar volgend jaar. Best bizar dat de zomer altijd een soort breekpunt is in een jaar terwijl het jaar toch echt tot 31 december loopt.

Maar anyway, het was wederom een bewogen jaar. Een lichtpunt voor mij waren en zijn nog steeds de Amerikaanse verkiezingen, het boek van Kader Abdolah en een leuk project dat ik onlangs met Marokkaanse ouders ben gestart.

Ik heb u de afgelopen jaren vaak meegenomen in mijn zoektocht naar evenwicht, hoop en soms ook mijn wanhoop, woede en teleurstelling. Ik kan terugkijken op een jaar waarin ik steeds meer de balans ben gaan vinden tussen mijn intrinsieke motivatie voor mijn werk en mijn persoonlijke ontwikkeling. Daar hebben drie boeken een betekenis in gehad: The Secret, De Boodschapper van Kader Abdolah en The Audacity of hope van Barack Obama. The Secret heb ik in de Verenigde Staten gekocht. Het was voor mij een bevestiging van een aantal waarden die ik in mijn islamitische/Marokkaanse opvoeding heb meegekregen. Namelijk; je moet altijd positief in het leven staan en altijd positieve doelen stellen en ernaar handelen. En boven alles altijd vertrouwen hebben dat de positieve energie die je uitstraalt ook beantwoord wordt door het Universum en in mijn traditie door God. Het heeft me letterlijk weer met beide benen op de grond gezet. Ik voel me veel sterker verbonden met het hier en nu en ik verlang iedere dag naar de volgende dag met alle uitdagingen. Het boek De Boodschapper heb ik op 4 mei op mijn dakterras gelezen. Het mooie boek gaat over het verhaal van de profeet Mohammed, maar niet vanuit de dogmatiek bekeken maar juist vanuit de menselijkheid. Dat was een soort opfrisles. Tijdens het lezen kwamen weer allerlei oude koranteksten naar boven die ik vroeger in de moskee en op de weekendschool had gehoord. Het gaf me weer richting, maar ook kracht om weer verder te komen. Als je een missie hebt, moet je volharden en steeds weer kritisch kijken naar je strategie en je eigen handelen. Dat is soms heel confronterend, maar ook verfrissend.

Het boek van Barack Obama ben ik gaan lezen nadat ik een speech van hem zag op CNN, waar mijn nekharen van omhoog gingen staan. Tot dat moment was ik een grote fan van Hillary Clinton. Ik vond Obama nog te jong en te onervaren om de machtigste man van de wereld te worden. En eerlijk gezegd dacht ik dat de VS nog niet klaar was voor een donkere president. Who am I kidding? Alsof ze klaar zijn voor een vrouw als president. Zo progressief zijn we helaas niet in Nederland. Delen in de macht blijft eng. Toch is het beide kandidaten gelukt om tot het bittere eind de strijd spannend te houden. Na het lezen van het boek kreeg ik weer hoop in de politiek, in de wereld en in de mens achter de politicus. Obama praat in zijn boek over zijn eigen succes en falen in de politiek. Maar wat mij echt intrigeerde was zijn visie op de politiek in de VS en de vraagstukken en uitdagingen aldaar. En ik kon één op één een parallel trekken met Nederland. Een sterk gepolariseerde politieke wereld die de bevolking diep in de steek laat. Hoge lasten voor de burgers. Alles is duurder geworden. De rijken worden rijker en de armen armer. Kijk naar de groei van de voedselbanken in ons land. De zorgverzekering wordt ook hier duurder voor mensen. En ook onze regering heeft de afgelopen jaren de collectieve sector afgebroken door sterke privatisering. En alles onder het mom van meer keuze voor de burger.

Is het wel een keuze als de bewoners van ons land hun brievenbus volgepropt krijgen met folders van zorgverzekeraars, kabelaanbieders, energieleveranciers etc.? Ik raak er al aardig van in de war. En in de VS heeft die onrechtmatige oorlog in Irak de boel nog meer op scherp gesteld. En daar staat dan een donkere man op, die het reclamebord is voor the American dream. En wat hij brengt is hoop. Hoop voor al die mensen die zich in de steek gelaten voelen door hun vertegenwoordigers. Mensen kunnen hun huizen niet meer betalen, ze kunnen hun kinderen niet verzekeren tegen ziekte en laat staan ze naar de universiteit te sturen. En zijn boodschap is simpel; verandering kan!!! Hij geeft het voorbeeld; raciale issues pakt hij menselijk aan. Hij maakt er geen grote drama's van maar blijft dicht bij zichzelf en deelt de bevolking in zijn pijn en dilemma rond dat thema. Hij polariseert niet, maar hij zoekt de verbinding. Even dacht ik aan Wouter Bos in de campagne na de val van Balkenende 1. Vol hoop en vol verbondenheid stond hij daar weer keer op keer de boodschap van de man en vrouw op straat te verkondigen op elk forum en in elk debat. Maar dat was toen en dit is nu. We hebben ook in ons land behoefte aan een leider en hoeder van de menselijkheid. Niet iemand die ons naar de mond praat zoals Wilders en Verdonk, maar iemand die ook in staat is om ons eerlijk slecht nieuws te verkopen zonder daarmee de samenleving in brokken te delen. En iemand die dat slechte nieuws ook met een perspectief kan bieden. Wil deze leider a.u.b. opstaan? We hebben zo een geweldig land, met al haar vrijheden, normen en al haar diversiteit.

Nu Obama de strijd in de democratische partij heeft gewonnen, maak ik me weer zorgen om de strijd voor het presidentschap. Mijn oude angst komt weer naar boven. Is de VS echt klaar voor een donkere president met als tweede naam Hussein? Ik weet één ding zeker, als het in de VS kan dan kan het overal. Ik kreeg dus echt hoop van de voorverkiezingen. Het gaf mij de kracht om door te gaan en vooral niet op te geven. Maar het gaf me voornamelijk een bevestiging om dicht bij mezelf te blijven. Ik ben al heel lang niet meer de soundbite politica die aan elke tv show aanschuift. En soms krijg je van je politieke omgeving pas aandacht voor je punten en ideeën als je om de week met je kop in de krant of op tv verschijnt. Maar ik weet dat zelfs dat vergankelijk is. Het enige wat telt in politiek in mijn ogen zijn je daden en je werk. Daarom heb ik, met misschien meer volharding dan voorheen, me gericht op projecten en programma's die mijn bewoners in beweging brengen, hen ondersteunen en stimuleren zodat ze zelf aan de slag kunnen zonder de overheid als levenscoach. Ik ben samen met de Rabobank een microkredietproject begonnen voor vrouwen in mijn stadsdeel. Vrouwen helpen economisch zelfstandig te worden is een snelle manier van empoweren. Ik heb onlangs 25 Marokkaanse ouders geïnstalleerd als opvoedambassadeurs. Zij gaan in hun wijken ouders ondersteunen, uitdagen en helpen met de opvoeding van hun kinderen. Dat doen ze op vrijwillige basis. Met alle projecten probeer ik een steentje in een vijver te gooien, hopend dat de vijver daarmee in beweging komt. Want beweging betekent verandering en verandering brengt hoop. Ik probeer mijn steentje bij te dragen. Doet u met me mee? Ik vraag al mijn opvoedambassadeurs om drie ouders te helpen en die drie ouders worden weer gevraagd om straks drie andere ouders te helpen. Een soort pay-it-forward-programma. Het is simpel en u kunt het ook in uw eigen leven. Help iemand en vraag hem of haar om dat ook voor een ander te doen. U merkt: de hoop is toegeslagen.

Tot slot, wil ik stil staan bij het driejarig bestaan van dit geweldige blad. De mensen achter dit blad werken zich weer iedere maand uit hun naad om u een geweldig en inspirerend blad te geven. Dat doen ze soms onder lastige omstandigheden. De grote bladen en grote uitgevers zijn nog niet klaar voor diversiteit en dat laten ze de makers van dit blad ook weten. Ook hier in Nederland gaat men er nog steeds van uit dat diversiteit niet verkoopt. Ik wil u daarom iets vragen: maar dat moet wel tussen ons blijven sssst ons geheimpje: koop als u dit gelezen hebt één extra blad en geef het aan iemand in uw kring die het nog niet kent. En vraag hem of haar hetzelfde te doen. Wie weet dat we de bobo's in bladenland nu kunnen overtuigen dat diversiteit echt werkt.”

En wat ik ga ik volgend jaar doen? Meer mensen in beweging brengen.
Fijne zomer en tot gauw."